Hikmet Kıvılcımlı – Finans-Kapitalin İkinci İkiyüzlülüğü: Kapitalist Sınıfını ve Rejimini Aldatış

Sosyalist 5 Ocak 1971

Ancak, Finans-Kapital yalnız çiğ Ekonomi ve çim çiy Zorbalık silâhı ile kalmaz. Onun göklere çıkardığı Ulusal ölçüde Sosyal Sınıf tabanını temsil etme gibi en yaygın bir aldatmacası, o ekonomi ve zorbalık yırtıcı gücüne sırmalı kaftan gibi giydirilir. Finans-Kapitalin asıl milleti ardında zincire vurulmuşça sürükleyen, süngüden keskin, kurşundan delici silâhı bu sosyal sınıf aldatmacasıdır.

Bildiğimiz gibi, kapitalist dünyanın her bölgesinde nasılsa öylece, Türkiye’de de Finans-Kapital birkaç bini geçmeyen sayıda azınlık bir zümredir. Ama, ağzına bakarsanız o, hiçbir zaman Millet Bütününü torbasında keklik saymaktan geri kalamaz. Kurduğu “Demokratik düzen”, “Özgür Basın-Seçim-Geçim” ve daha bilmem ne tuzak makineleri öylesine işletilebilir ki, gözgöre tüm halk, bütün millet, gönül hoşluğu ile, oy nâmusunu da ona vererek kendini yüzde yüz teslim etmiştir, sanılır. İkide bir “Rejim!” deyişi vardır. İnsan inanacak gibi olur sanki.

Bu sanıyı en iyi perçinleyen sosyal taban: Finans-Kapitalin, her ülkede bir avuç vurguncu zümresi iken, kendisini tüm kapitalist düzeni yaratmış ve bir sosyal sınıf gibi yutturabilmesidir. Finans-Kapital: kendisini Kapitalist sınıfı sayar. Daha doğrusu, her ülkede Kapitalist sınıfını: Kendisi imiş gibi göstermenin bin bir dolandırıcılığını yapar. O denli ki, en sonunda millet ve halk şöyle dursun, Finans-Kapital tahakkümüyle sıkılan Kapitalist sınıfı bile onun kendisinden başka birşey olmadığına inanır.

Öyle ya. Kapitalist düzenin en aşırı savunucusu kimdir? Finans-Kapitaldir. Öyleyse, düzeni büyük titizlikle koruyan Finans-Kapital, Kapitalist sınıfının da kurtarıcısı ve koruyucusu niçin olmasın? Bütün hiyle, ikiyüzlülük, aldatış gelir bu noktaya dayanır. Bizim değme “Solcu” ve azgın “Sosyalist”lerimizin hiç dillerinden düşürmedikleri o: “Çağdaş Uygarlık düzeyi” pelesengi nedir? Düpedüz Kapitalizmdir, Modern Burjuva Rejimi‘dir. Finans-Kapital: Modern sermayenin en son haddi olduğuna göre, “Çağdaş Uygarlık” gibi, sağda solda hiç kimseciklerin gık diyemeyecekleri bir “Düzen”in yalın kılıncı demektir.

Biliyoruz. Finans-Kapital: Kapitalizmin son haddi, ölüm döşeğinde yatalak biçimidir. Yarattığı dünya çelişkileri, bunalımlar, savaşlar ve bin bir zorbalıkları ile, insanoğlunu Kapitalizmin getirdiği tek Sosyalizm kurtuluşu eşiğinde her gün, her saat yok olma uçurumu ile yüzyüze getirmektedir. Demek Finans-Kapitalizmin savunduğu Tekelci Sermaye Rejimi, gerçek 19. yüzyılın az çok Genlikli ve İlerici Kapitalist düzeni bile değildir.
Tam tersine, Kapitalizmi en ılımlı sancılarla Sosyalizmi doğurmaktan alakoyduğu ölçüde: İnsanlığı toptan ölüme sürüklemektedir. İnsanlığın yok olduğu bir dünyada Kapitalist Rejimi yaşar mı? Ne var ki, Finans-Kapital işlediği genosid cinayetlerini, sanki Kapitalizmi savunuyormuş gibi gösterme ikiyüzlülüğü ile maskelemektedir. Bu aldatıcılık sayesinde, önce Kapitalist sınıfını (Finans-Kapital zümresi dışında kalan bütün Sermaye ve Toprak sahibi zümreleri), onun ardından da milleti sürüklemektedir.

Bu iki yüzlü aldatıcılığın Türkiye’deki gerçekliğini birkaç Resmî burjuva istatistik rakamı ile açıklayalım. Türkiye’nin efendileri, bizim burjuvalara, Alman Nazi’lerinden çevirme bir hoş ad taktı: “İşverenler!” Türkiye’de o “İşveren” denilen, – hiçbir zaman, hiçbir nâmusluca gen işi vermeyen,- Yerli Millî Kapitalist sınıfı kaç kişidir? İşte Finans-Kapitalin hazırlattığı Resmî Devlet İstatistiklerinde bu sayı rakamlarının serüveni çok ilginçtir.

“15 ve daha yukarı yaşlardaki faal nüfusun çalışma kolları ve meslekteki mevkii itibariyle ayrılışı” sütunlarında, yıllara göre “İşverenler” sayısı şöyle yazılıdır.

1955 yıl
Fark
1960 yıl
Fark
1963 yıl
İşverenler
(Employers)
39.526 +116.581 156.107 -2654 153.453

         Düşünelim. 5 yıl içinde Türkiye’nin İşverenler sayısı hemen hemen 4 kat (%395)artmış gösteriliyor.Bu rakamlar DP’nin “Nurlu İstikbal” günlerinde yazılıyor. Biliyoruz. Finans-Kapital, şartsız kayıtsız egemenliğine DP ile kavuştu. Bu egemenliğin ilk seçim döneminde dört iktidar yılı: Bir vur vuranın anacık babacık vurgunu içinde geçti. Finans-Kapital, Bayar-Menderes çetesi eliyle Türkiye’de en ağır vergileri topladı. Topladığı vergiler kadar, birikmiş İkinci Evren Savaşı yedek değerlerini de mirasyedice harcadı. Ayrıca bir o kadar tutar da “dış yardım” adı altında Türkiye’yi boğazınadek Borçlar batağına batırdı. (Bakıla: H.K., Siyasetimiz)

Bu bir iş yapıp üç harcama çapulculuğuna rağmen “Yağma Hasan’ın Böreği” metod, Türkiye’de o zamane dek görülmemiş bir “Hareketli Ekonomi”denilen öfori (keyiften şişme havası) yarattı… Ama 1954 yılına dek. O yılla birlikte, gidiş zıngadak durdu. Çünkü Tekparti’nin 20 yılda biriktirdiği altın gibi yedek değerler, 4 yıl içinde suyunu çekti. Aşırı vergilerin yarattığı sinsi enflasyon, gelirleri giderlerin altına düşürdü. Böyle müflüs bir bezirgânın dünyada itibarı da kalmayacağı için, “Dış yardım” adlı borçlanma kapıları da Uluslararası Finans-Kapitalce kapatılır duruma getirildi. Bayar’ın ve Bakanlarının Amerika’ya gidip 300 milyon dolar dilenmeleri alayla terslendi…

Dikkat edelim. Eğer Türkiye’de İşverenlerin sayıca artmasını gerektiren bir kapitalizm furyası Türkiye’de olmuş olacaksa bu ancak o kritik 1954 yılının öncelerinde olmalı idi. Her şey daha çok kapitalist yetiştirmeye 1950-54 yıllarında pek elverişli idi. 1954’ten sonra gelirlerde, yedeklerde, borçlarda bir kasılma ve kısılma başlamıştı. Bu durum Türkiye’nin işverenleri sayısında da bir kısılma gerektirmez mi?

Yoruma kapalı.